هنگامه بیستم: روایت این روزها

یه روزایی تو زندگی هست که آدم با دست خالی دلش میخاد هزار تا کار بکنه ولی....

به نظرم تنها چیزی که این روزها گیج و سردرگم آدمی روبه حالت نرمال میرسونه اینه که دار و ندارت و

برداری بری پشت میز پوکر بشینی و یا ببری و هر هزارتا کاری رو که دلت میخاد بکنی و یا ببازی و خیالتو راحت کنی که دیگه غلط میکنی دلت هزارتا کار بخاد...خلاص

برچسب: نویسنده: مانی احمدپور تاريخ: شنبه 17 مهر 1395 ساعت: 19:17

هنگامه هجدهم

هفده سال پیش که آب مروارید چشم بی بی را عمل کردیم هم غصه آن بانداژ بوقی شکل روی چشمش را خورودم هم خوشحال شدم به بازگشت چشمانش...باید اعتراف کنم آب مروارید مشمئز کننده است اما نه به اندازه پادرد گاه و بی گاه مادر و نه به اندازه سکته قلبی که عزیزم را برد و نه به اندازه ام اس ک از ده سال پیش اولین نطفه اش را نسترن به ذهنم تزریق تا الان که فاطمه وسط آن است و نه به اندازه پاره شدن رگی که دوستم را سال ها مثل یک تکه گوشت سر جا انداخت و نه به اندازه هر کوفتی که بخواهد هر عزیزی را برای هر کسی به راه نا امیدی بکشاند...نه به اندازه آن ها...اما آب مروارید،این لعنتی این بیما

برچسب: نویسنده: مانی احمدپور تاريخ: چهارشنبه 14 مهر 1395 ساعت: 0:16

هنگامه هشتم

زندگی یه وقتایی یه دو راهی های عجیبی...دو راهی هایی که هرجفتش به یک اندازه باهات بازی میکنه انگار وسط جنگ با رفیقت زیر بارون تیر داری با تمام توان می دویی تا برسی پشت سنگر.وقتی میرسی چپ و راستت و نگاه میکنی.نیست.بله...تنهایی ...رفیقت خورده زمین و زیر بارون تیر گیر افتاده.زیر بارون تیری که حتا سرتو از سنگر نمیتونی بکشی بیرون...بری همراه رفیقت می میری.بمونی ،مرگشو میبینی و زنده می مونی.زنده می مونی شبیه یه مرده متحرک.لحظه ی غریبیه.همه تن،جسم و روح حرکتی اما دریغ از تکانی....من میگم زندگی یه بازیه.نمیتونی ببری ولی میتونی خوب بازی میکنی .کاری که همه این سال ها سع

برچسب: نویسنده: مانی احمدپور تاريخ: شنبه 10 مهر 1395 ساعت: 22:01

هنگامه دهم

حسد،کینه،نفرت،بداخلاقی،بی احساسی...را در بعضی از آدم ها نمی شود از بین برد.اگر خیلی مدیر باشی میتوانی کنترلشان کنی اگر نباشی باید سوخت و ساخت و...مرد.